Жалкоолук — адамдын мүнөзүндөгү жөн гана эринчээктик же айыпка жыга турган күнөө эмес. Чынында денебиздин — жаратылыш менен сырдаш болуп жашаган жолчу сыяктуу, чарчаган атын саамга токтотуп, ашуунун алдында өрөөнгө көз чаптыра дем алган учурундай эс алуусу. Бул — жүрөктүн же дененин ички сыры, адамдын сырткы дүйнөнүн тополоңуна көрсөткөн аяр коргонуу аракети.
Жалкоолуктун түпкү тамыры кай жакта?
- Дилиңдин чарчашы жана кубатыңдын түгөнүшү. Тоонун тунук кайнар булагы да дайыма бир калыпта шаркырап акпайт, кээде суусу тартылат. Эгер адам баласы уктабай, тыным билбей, ички кубатын сарптай берсе, мээ өзү «токто» деген белги берет. Бул учурда жалкоолук — аман калуу үчүн берилген сыйкырдуу ишарат.
- Ички тилектин жоктугу жана бөтөн жол. Эгер сиз аткарып жаткан жумушуңузга дилиңиз жат болсо, жүрөгүңүз макулдугун бербесе, денеңиз да ага каршы чыгат. Өзүңдүн эмес, бирөөнүн эрки үчүн жасалган эмгекке эч качан канат бүтпөйт.
- Идеалдуулукка ач көздүк жана коркунуч. Бардык нерсени «эң сонун кылам» деген ашыкча умтулуу же «колумдан келбей калсачы» деген коркунуч адамга сүр көрсөтүп, жүрөгүнө коркунуч салат. Жаңылышуудан корккон адам аракетсиздикти тандап, туңгуюкка камалат.
- Улуу ашуудан ашкан сыяктуу чоң тапшырма. Алдыда турган жумуш заңкайган тоодой сүрдүү көрүнгөндө, адам кайсы жагынан чыгарын билбей, башы катып токтоп калат. Тапшырманын көлөмү көздү коркутуп, колду байлайт.
Адам ички тең салмактуулукту кантип табат?
- Жүрөк менен сырдашуу: Алгач өзүңүзгө токтолуп: «Мен чындап чарчадымбы же бул жолдон коркуп жатамбы?» — деп суроо бериңиз.
- Улуу жолду майда кадамдарга бөлүү: Ашууну ашам деген жолчу ар бир кадамды аяр таштайт. Чоң максатты чакан кадамдарга бөлүү — коркунучту жоготот.
- Сергип эс алуу: Рухий жана денелик жактан айланага көз салып дем алуу — эртеңки жаңы күнгө, жаңы башаттарга кубат берет.
Жалкоолукту жеңүүнүн эң башкы сыры — өз ичиңдеги үн менен максаттын тунуктугунда. Эртең кайрадан таң атат, кайрадан кубат келет.
Комментарии
Пока нет комментариев — будьте первым.