Адамдын жан дүйнөсү эмнени эңсейт?

Ээн талаада соккон шамалдай, адам баласынын өмүрү да мезгилдин токтобос агымында агып өтөт. Биз күнүмдүк тиричиликтин, бүтпөгөн түйшүктүн артынан чуркап жүрүп, кээде токтоп, өзүбүзгө суроо бергенди унутуп коёбуз: «Адамды ушунчалык кубалаган, алдыга сүйрөгөн же тескерисинче, ичтен жеп-түгөткөн бул эмне болгон жашыруун күч? Жан дүйнөбүз өзү эмнени эңсейт?»

Биз дүнүйө жыйнайбыз, атак-даңкка жулунабыз, заңгыраган үй салабыз. Бирок ошонун баарына жеткенде да, көкүрөктүн түпкүрүндө бир терең өкүнүч, бир түгөнгүс кусалык кала берет. Жан дүйнө материалдык нерсеге эч качан тойбойт. Анткени анын табияты — бул дүйнөнүн кыртышынан эмес, башка бир бийик, таза ааламдан.

Адамдын жаны эң оболу чыныгы сүйүүнү жана мээримди эңсейт. Ар бир инсан өзүнүн жалгыз эместигин, бул ааламда аны түшүнгөн, кабыл алган бир жылуулук бар экенин сезгиси келет. Шаркырап аккан дарыя улуу океанга умтулгандай эле, адамдын жаны да өзүнүн Ички Булагына, Жаратуучусуна умтулат.
​Андан соң, жан дүйнө чындык менен эркиндикти сагынат. Көр оокаттын капасынан, жасалма жылмаюулардан, куру намыстан арылып, өзү менен өзү ачык-айкын, таза жашоо — жандын эң чоң эңсөөсү. Башкаларга кызмат кылуу, бирөөнүн көз жашын сүртүү, тегерегине жарык чачуу — дал ушул нерсе адамды курулай өкүнүчтөн сактап калат.

Адам денеси жерге таандык болсо, анын жаны — асманга, чексиздикке таандык. Ошондуктан, канчалык заман өзгөрбөсүн, адам өзүнүн руханий тамырын, ички тазалыгын жоготпогондо гана чыныгы тынчтыкты табат. Жан дүйнөнүн үнүн угуп, анын түбөлүктүү кусалыгын сүйүү жана аруулук менен толтуруу — ар бир адамдын өз өмүрүнө болгон эң улуу милдети.